Myanmar; deel 1

Net voor het vertrek naar Yangoon, de hoofdstad van Myanmar, heb ik enkele spullen in Bangkok bij een kennis achtergelaten. Mijn badmintonracket en enkele reisgidsen heb ik hier niet vandoen. In eerste opzicht is er in Yangoon niet veel veranderd in vergelijking met 4 jaar geleden. Maar ik heb de indruk dat alles toch wel wat vuiler geworden was. Overal plastiek en afval. Geen enkele straatsteen ligt waterpas, wat een wandeling in het donker best wel een uitdaging maakt. Straatlampen zijn er immers niet. Soms ontbreken er straatstenen, en ligt de riool open. Hier wil ik niet in sukkelen, echt niet. We waren van plan om 2 dagen in Yangoon te blijven. De eerste dag hebben we het centrum wat verkend en wat door de straten gewandeld. We zijn naar een van de hoogste gebouwen van de stad gegaan voor een mooi overzicht van Yangon en verder hebben we een belangrijke pagode bezocht.
Een gewone wandeling, zonder een echt plan heeft hier veel verwondering tot gevolg. Je ziet hier beroepsactiviteiten die je niet voor mogelijk houdt. 1 persoon die een telefoon uitbaat, een man met een weegschaal... Verder het lokale straatleven, vele marktjes en vermaak op straat zoals hanenvechten, kinderen die spelletjes spelen. En iedereen loopt hier goedgeluimd rond...

straatbeeld Yangoon

uitzicht over Yangoon vanuit de Sakura Tower

de Shwedagon Pagode in de verte

Hanengevecht op straat, om de beesjes op te fokken spuwden de eigenaars op de kop van de hanen

een telefoonopperator, wegens het gebrek aan gsm worden deze diensten op straat aangeboden

spelende kinderen op straat

Een ander hoogtepunt in Yangoon is de Shwedagon pagode. Het is niet normaal wat hier aan edelstenen en hoeveelheden goud in dit tempelcomplex verwerkt zijn. Oorspronkelijk 2500 jaar oud, maar dikwijls herbouwd door vele aardbevingen. Er wordt gezegd dat er meer goud in de pagode verwerkt zit dan dat er goud aanwezig is in de schatkamer van Groot-Britttanie. Enkel in de top van de toren zitten al meer dan 5000 diamanten voor meer dan 2000 karaat aan gewicht. en helemaal bovenaan zit een exemplaar van 76 karaat. Er bevinden zicht 7 relekwieen van haren van Boedha in de shwedagon pagode en daardoor is het 1 van de heiligste plaatsen voor de Boedhisten.
We kregen een rondleiding van een enthousiaste monnik die zich spontaan aanbood. Zijn Engels was echter om te janken, ik verstond er niks van. En bovendien als klap op de vuurpijl ook nog eens de zonsondergang gemist door zijn uitleg. Daarna was het allemaal 'mooi' geweest en zijn we terug naar ons guesthouse getrokken.

Shwedagon pagode

boedhisten in gebed

 

Onze gids die toch zo hard zijn best deed

De volgende dag begon het avontuur pas echt. We hadden kaartjes gekocht om met de trein naar Kalaw te reizen. We opteerden voor een 'lower-class' ticket. Niet alleen een stuk goedkoper, maar ook een betere manier om contact te krijgen met de lokale bevolking. Om 4 uur s morgens stonden we aan het station van Yangoon. Terwijl Beata kaartjes probeerde te bemachtigen ging Steven de stad in om een voorraad in te slaan voor de reis. Papaya, eieren, wat vettige broodjes en een tros met 20 bananen was de buit. Het beloofde een helse tocht van 30 uren te worden terwijl ik de afstand schat op 400 km. De banken waren van hout en onze wagon zat afgeladen vol. We hadden ons net geinstalleerd op onze zitplaats toen 2 agenten binnenkwamen en onze plaatsen opeisten. Ik was al van plan recht te staan en ergens anders te gaan zitten, maar Beata vertikte het. Ze zei tegen de agenten; wij hebben voor deze plaatsen betaald, en wij blijven hier zitten. De ganse wagon keek ons met opengesperde mond aan. Ingaan tegen de ordehandhavende overheid.... dat waren ze blijkbaar niet gewend. Na heel wat discutie tussen de agenten onderling en met de kaartjesverkoper, haalden we ons gelijk binnen. 1 agent droop het af en moest tussen de andere passagiers gaan zitten, terwijl wij onze goede plaats mochten houden. De spoorwegen zijn in erbarmelijke staat. Het lijkt wel of je op een achtbaan zit. Voor eventjes is dat plezant, maar 30 uren... niet om te lachen. Bij de verschillende stopplaatsen komen mensen de trein op om fruit, drank en eten te verkopen. Dus honger en dorst hebben we niet geleden. s nachts was de reis het zwaarst. Het gangpad was niet meer toegangkelijk. Overal liggen mensen te slapen. De ene zijn voet in het gezicht van de andere. De andere zijn neus tegen de oksel van de ene. Gelukkig werd de trein goed verlucht. Alle ramen stonden open. Verder had ik geen halve vierkante meter meer om me te bewegen en last van krampen en slapende ledematen. Naarmate we dichter bij de eindbestemming aankwamen kwam de sfeer er goed inzitten. Sommige medereizigers begonnen wat feestliederen te zingen en mee te klappen. De wiskey die ze dronken zal er ook wel wat mee te maken hebben. Zeer moe, maar toch voldaan bereikten we tegen de middag Kalaw, nabij Inle-lake.

Onze agent in de trein, die alles een oogje in het zeil houdt

onze trein, inclusief starende Birmezen

onze trein, bij een pauze

een jonge Birmese medereiziger

aankomst aan een station, verkopers staan klaar met hun eetwaar

Bijschrift toevoegen

feesten en zingen in de trein, met heel de familie. Zoonlief slaapt liever

Kalaw was vooral een tussenstop. Na een dagje rust namen we de bus naar Nyaungshwe, vlakbij het Inlelake. Wederom geen pretje. De Birmezen (of is het nu Birmanen?)  presteren het om in een bus met 24 zitplaatsen, 40 personen binnen te krijgen. En desnoods wordt er nog 10 man op het dak van de bus gezet. Anyway, zonder kleerscheuren Inle-lake bereikt. Inle-lake is 1 van de 5 top-toeristische bestemmingen van Myanmar. Het meer is ongeveer 20 km lang en 5 km breed. Er leven heel wat minoriteiten gemeenschappen in huizen op stelten in en rond het meer. Het meer is dan ook levensbelangrijk voor de inwoners, niet alleen omwille van visvangst, maar ook omwille van landbouw. Het meer is maximum 5 meter diep. Hierdoor is het mogelijk om grote drijvende bamboo vlotten met bamboo-palen aan de bodem van het meer te verankeren, waar ze dan allerhande gewassen op kweken.
1 dag hebben Beata en ik een fiets gehuurd en hebben we de streek rond het meer wat verkend. Een andere dag zijn met een boot het meer opgevaren en de bedrijvigheden in en rond het meer gaan aanschouwen. Zo zagen we onder andere de floating gardens, verschillende dorpen, inclusief kloosters en pagodes en ten slotte hebben ze de lokale nijverheden bezocht. Zo waren er de paraplumakers, de zilversmeden en wevers van het speciale lotus-textiel en een sigarenfabriekje.
s Avonds hebben we een tof klein restaurantje gevonden. We waren de enige klanten. De uitbater had geschiedenis aan het unief gestudeerd. Hij durfde vrijuit babelen over de toestand in het land. Zijn ogen fonkelden toen we over de revoluties in Noord-Afrika vertelden. Hij zou graag in contact komen met gelijkdenkenden, maar dat is zo moeilijk. Je loopt altijd het gevaar dat je bespioneerd wordt.
De volgende dag zijn we heel vroeg opgestaan om met de bus naar Mandalay te reizen, maar dat verhaal is voor een andere keer.

Kalaw, met een processie voor nieuwe jonge monnikken

onze bus richting Nyaungshwe

gewiekste verkopers op de drijvende markten

strijken op grootmoeders wijze

een monnik aan het koken

paaldorpen op het meer

de drijvende tuinen, met de bamboo-verankeringen

de drijvende tuinen in de verte en mijn bootgezelschap

gegroet
Steven

Myanmar; inleiding

Hallo,

Het is weer even geleden. In Myanmar was het onmogelijk om mijn blog bij te werken doordat de website beblokkeerd wordt door het regime. Eerst wil ik wat meer vertellen over het land, want voor de meesten onder jullie zal Myanmar 1 groot vraagteken zijn. Misschien weten jullie dat het in Zuid-Oost Azie ligt en misschien doet de cycloon Nargis van 2008, waarbij trouwens 140.000 mensen het leven lieten (meer dan bij de grote tsunami), wel een belletje rinkelen. Ook omwille van het feit dat ik het land reeds in 2007 bezocht heb en waarbij het een onvergetelijke indruk op me gemaakt heeft, zet me ertoe aan om eerst een aantal dingen te vertellen.

geschiedenis
Myanmar, vroeger Birma genaamd, heeft een bevolkingsaantal dat geschat wordt op 47,4 miljoen inwoners en het land is het grootste van Zuid-Oost Azie, Indonesie niet meegerekend. Vanaf halfweg de 19de eeuw tot de onafhankelijkheid in 1948 was het een kolonie van Engeland. Nadien braken er langdurige oorlogen uit tussen minoriteitengemeenschappen, die tot op de dag van vandaag nog niet opgelost zijn. Na een falende regering nam in 1962 generaal Ne Win de macht over. Dit was de start van s werelds langste militaire dictatuur. Het beleid is gebaseerd op xenophobie en complete afzondering van de rest van de wereld.
In de jaren 70 en 80 verslechterde de economie en de munt devalueerde snel. In 1988 brak een grote volksopstand uit, onder leiding van Aung San Sun Kyi (latere nobelprijswinnaar). Maar de vraag naar democratie werd door het regime hardhandig de kop ingedrukt. Tot ieders verbazing besloot het regime in 1990 nieuwe verkiezingen te organiseren. De partij NLD (National League for Democraty van Aung San Sun Kyi) won de verkiezingen met 82% van de stemmen. Het regime weigerde echter de macht over te dragen en Aug San Sun Kyi werd onder huisarrest geplaatst. Sindsdien wordt het regime vooral gesteund door China en naburige landen, die economische belangen met Myanmar hebben.
In 2007, net nadat ik het land voor een eerste maal bezocht heb, braken er nieuwe volksprotesten uit, omdat de brandstofprijzen plots 50% verhoogd werden door het regime. Het waren de eerste protesten sinds 1988. Opnieuw werden duizenden inwonders vermoord of tot dwangarbeid verplicht. In 2008 veroorzaakte de cycloon Nargis een ware ravage, met meer slachtoffers dan de grote tsunami, maar het regime weigerde hulp (en pottenkijkers) van buitenaf. Met mondjesmaat werd - door toenemende druk vanuit het buitenland - toch buitenlandse hulp getollereerd. Dit jaar waren er opnieuw verkiezingen. De generaal Ne Win zette een stapje opzij. Maar het regime blijft aan de macht.

Het gemiddelde jaarlijkse inkomen voor een Birmees bedraagt 1500 euro, maar er zijn er heel veel die het met 350 euro per jaar moeten stellen. Dit maakt Myanmar het 13de armste land ter wereld. Op gebied van gezondheidszorg is de toestand nog slechter. Per jaar gaat er  2.5 euro uit naar gezondheidszorg, per inwoner. Dit is het laagste bedrag van heel de wereld.

het regime probeert de bevolking onder controle te houden door ze bang te maken en door ze onwetend te houden. Zo wordt de media volledig gecontrolleerd en beheerd door het regime. In de kranten lees je niks anders dan goede daden van vooraanstaande militairen en artikels over de trots en kracht van de natie.  Een SIM-kaart voor de gsm kost hier 1000 dollar. Dus enkel voor de rijken betaalbaar.  Naar het buitenland reizen voor een Birmees is haast onmogelijk, je dient een immens bedrag te betalen om toestemming te krijgen. Slechts 0.1% van de bevolking heeft toegang tot internet. Verder heeft het regime overal spionen rondlopen, vergelijkbaar met de tijd van het communisme in Europa. De mensen durven zelfs niet over de politieke toestand praten in hun eigen familie...
Verder staat het regime economisch heel sterk. Thailand kocht in 2006 voor 2 miljard euro aan gas aan. India tekende in 2008 een overeenkomst om een zeehaven te bouwen aan de kust van Myanmar, ter waarde van 100 miljoen dollar, om de export naar India te bevorderen. China en Thailand gaan hetzelfde doen. Teak-hout, mineralen en edelstenen worden naar de buurlanden verscheept en het regime geeft voor grof geld aan China de toestemming om deze natuurlijke grondstoffen te delven.
En wat doet het Westen?
Bitterweinig. Na de protesten van 2007, met duizenden doden, legde het Westen economische sancties op. Edelstenen en teak-hout werden niet meer door de EU en VS ingevoerd. Maar dit heeft weinig resultaat. Nu worden de edelstenen naar Singapore of China verscheept en daar tot afgewerkte producten omgevormd en uiteindelijk toch aan de VS of de EU verkocht.
De enige manier zaarop de VS en EU het regime hadden kunnen raken, was een boycot van gas en olie, afkomstig van Myanmar. Maar dat doen ze natuurlijk niet. British Petroleum had bijvoorbeeld in 2006 voor 470 miljoen dollar in de olie- en gasindustie geinvesteerd in Myanmar....
De verenigde naties heeft al een aantal keer met het regime gepraat, zonder resultaat.
NGO's zoals artsen zonder grenzen, unicef werden tot voor kort haast volledig geboycot. Hier is gelukkig wat verandering in aan het komen.

Na dit alles vraag je je misschien af, wat ga je in hemelsnaam in zo een land vol misserie rondreizen? Het fijne is, als westerling wordt je hier door de bevolking met open armen ontvangen. We geven hun een gevoel dat hun land niet volledig vergeten is door de rest van de wereld. We kunnen hun nieuwe informatie bezorgen over bijvoorbeeld de opstanden in Noord-Afrika. Dit zijn gebeurtenissen die hun hoop geven....Verder is het een heel mooi en puur land,  nog niet te fel door het westers kapitalistisch denken aangetast.

tot zover mijn inleiding

avontuur 10; Ventiane - Bangkok

Hallo,

Hier een update.
Na een dag of 4 Luang Prabang was het tijd om richting Bangkok te reizen om onze visa's voor Myanmar te regelen. Deze reis werd opgespitst in 2 etapes, met een tussenstop in Ventiane, hoofdstad van Laos. Om tot Ventiane te geraken hebben we de goedkoopste bustickets genomen die we vinden konden. We betaalden 11 euro voor een nachtrit van ongeveer 12 uur. Aan de voorkant van de bus stond met grote letters; VIP-express. Dat zag er dus goed uit... De realiteit was echter anders. De volledige bus werd volgestouwd. In het gangpad werden zakken rijst gestapeld, die dan als zitplaats gebruikt werden voor de minder gegoede Lao. Op de plaatsen waar geen zakken lagen, werden krukjes geplaatst zodat de capaciteit van de bus nog extra verhoogd kon worden. Ik zat in een zetel aan het gangpad. Beata rechts van mij, aan het raam. Links van mij een hoop zakken rijst, met een oud vrouwtje erop. We waren nog maar nauwelijks vertrokken of de eerste overgeef-geluiden weerklonken in de bus. Het oude vrouwtje langs mij had zich gelukkig voorzien van een plastiek zakje. Blijkbaar, zo hoorde ik, kunnen de lokale oudjes moeilijk tegen busreizen, omdat ze dit toen ze jong waren haast nooit deden, en het dus ook niet gewoon zijn om te doen. Anyway, ze bleven maar overgeven, bij mij in de buurt. Gelukkig zette de bus-schauffeur wat luchtige muziek op, volumeknop op 10. Nu schalde er leuke Lao hitparade-muziek door de bus, een hele verademing. Enkel bij de pauzes tussen de nummers in, namen de braakgeluiden weer de bovenhand. In het begin was die Thaise muziek nog wel te pruimen, maar na 3 cd's hangt het toch wel serieus de keel uit. Eigen muziek luisteren ging niet omdat de muziek te luid stond. En dit de ganse nacht lang. Bovendien had ik mijn jasje vergeten in mijn grote rugzak, zodat ik de ganse nacht heb zitten kou leiden. Ik vond er niets beter op om oorstoppen in te steken, en te hopen dat de tijd snel voorbij zou gaan. UIteindelijk Ventiane bereikt. Het weer is volledig omgeslagen. Ik denk niet dat het 20 graden warm wal en het regent hier al 3 dagen behoorlijk stevig.
Ventiane maakt niet echt indruk op mij. Het is de grootste stad van Laos, ongeveer 220.000 inwoners, vlak aan de Thaise grens. Je hebt hier weer veel Franse invloeden en een koppel beroemde tempels, maar daar heb ik tegenwoordig geen boodschap meer aan. En het is moeilijk om op 1 dag een juist beeld van een stad te krijgen, zeker wanneer het slecht weer is. Achteraf hoorde ik dat er in Ventiane een bruisend nachtleven is, maar daar heb ik niks van gemerkt.
De volgende dag hebben we een nachttrein geregeld richting Bangkok. Dit wa wel een heel prettige ervaring. Iedereen heeft zijn eigen plekje waar hij horizontaal kan slapen. Er is een restauratiewagon, waar je kan eten en naar hartelust kunt pinten pakken en dit onder begeleiding van Thaise hitmuziek. We hebben er ook een Engelsman leren kennen die blijkbaar dezelfde vlucht naar Myanmar als ons geboekt heeft. Wegens nog niet volledig bekomen van de busrit de dag ervoren, ben ik maar vroeg onder de wol gekropen. De volgende keer dat ik mijn ogen opende reed de trein Bangkok binnen....

de nachttrein en zo

Bangkok dus... De eerste dag zijn we onmiddellijk naar het consulaat van Myanmar gegaan om onze visa's te regelen. Verder hebben we het overdag redelijk rustig aan gedaan . Wat markten bezocht, wat rond gehangen. Markten zijn hier in grote getalen. Zo kwamen we op de terugweg van de grootste markt van Bangkok een Thai tegen die ons door Chinatown leidde en de lokale 2de hands- en rommelmarkt heeft laten zien. Je kan er echt alles kopen. Van een tweede hands pompenbak tot pornoboekjes...

rondleiding door Chinatown aan 1 van de ontelbare eetstandjes

Chinatown

Kao San-road, de nachtmerrie voor iemand die een rustig avondje gepland heeft

Lokale markt

straatbeeld Bangkok

Het nachtleven is hier niet min. We zijn hier in Bangkok de 2 toffe Nederlanders uit Laos weer tegengekomen. Ze beleven hier de tijd van hun leven. Dit wil zeggen; uitgaan, uitgaan, slapen en uitgaan. De eigenaar van een plaatselijke pub ging ons een avond meenemen naar plaatsen waar enkel de lokale Thai komen feesten. Dus wij met een man of 8 naar een eerste feesttent. Ik denk dat je het een beetje kunt vergelijken met feestzaal de Lorca of zo. Met een locale band die optreedt. Goede muzikanten trouwens, vergezeld door een paar janetten om te dansen. Het bandje speelt af en toe een Thais feestnummer, waarbij iedereen snel naar de dansvloer loopt om uit zijn dak te gaan. Een volgend nummer is dan weer heel ingetogen, waardoor iedereen de dansvloer opnieuw verlaat. En dan... een special act. Een stuk of 20 jongens, haartjes allemaal netjes in de plooi en allemaal hetzelfde matrozenpakje aan, komen even een gek dansje opvoeren. Komisch... Verder heb ik de ganse avond zitten dansen. Op het einde werden we door de band bij hun geroepen. We moesten (onder trommelgeroffel) zeggen waar we vandaan kwamen. En dit onder groot jolijt van de Thaise aanwezigen.
De volgende club was een heel ander verhaal. Een club met vooral danspalen en meisjes van plezier. Dit hadden we niet echt verwacht.  De vrijgezelle Nederlanders vielen al gauw ten prooi aan een aantal vrouwen. Ze lieten er geen gras over groeien.... Ik moest goed mijn best doen om ze van mij af te houden. Uiteindelijk vond Beata en het Australische meisje de locatie niet tof. We zijn dan maar iets gaan eten en dan maar naar huis gegaan.
Achteraf hoorde ik van de Nederlanders dat het nog een geweldige nacht geworden was. Nog enkele discotheekbezoeken, veel drank en vrouwen...

De volgende avond, zijn we naar een jazzcafe geweest. De naam; the saxophone. Als je ooit in Bangkok bent; een dikke aanrader. Het eten en drinken was van hele hoge kwaliteit, heel gezellig ingericht en ik heb er super muziek gehoord. Eerst een jazz-band met drum, piano, contrabas, trompet, saks en schuiftrompet. Heel sterk en daarna een band, tjonge jonge wat een muzikanten. Van het sterkste wat ik de laatste tijd gehoord heb. Ik vraag me af wat die drummer zoal eet. Het was een Aziaatje van nog geen 50 kilo, maar hij wist wel van welk hout pijlen maken... Ik heb jammer genoeg geen foto's van het uitgangsleven. Ik heb geen zin om mijn camera te verliezen.


Overmorgen vertrekken we naar Myanmar. Er staat morgen nog iets heel tof op het programma. Ik hoop jullie nog te kunnen informeren hoe het geweest is vooralleer we Bangkok verlaten.

Groeten
Steven

avontuur 9; het vervolg...

Eens op de top aangekomen ontmoette ik 2 meiden, een Franse en een meisje uit Warschau, Polen. Ze stonden daar maar wat te zweten, en ze hadden wat schrik voor de afdaling. Ik heb ze dan maar - zoals een echte gentleman - naar beneden begeleid. Het Poolse meisje heet Beata, 31 jaar, antopologe en heeft al redelijk veel van de wereld gezien. Ze heeft een jaar vrijwillerswerk in Zambia gedaan, een jaar in Chicago gewoond en weet-ik-veel waar ze nog overal gezeten heeft. Anyway; een persoon die iets te vertellen heeft. De volgende dag hebben Beata en ik een vissersbootje van enkele locale vissers gehuurd, en zijn we de rivier opgepeddeld. Opnieuw; niet om te lachen. Beata wist niet hoe ze fatsoenlijk een roeispaan in haar handen moest houden, laat staan peddelen of het sturen van de boot. Gelukkig was Steven in vorm en geraakten we uiteindelijk, -moeizaam en al zigzaggend, vooruit. In de namiddag zijn we ergens op een eilandje gestopt voor pick-nick. Deze pick-nick bestond uit mango, watermeloen en ander fruit. Gelukkig hanteerde Beata het pattattenmes beter dan de roeispaan. Ik had deze keer moeite om haar te volgen met eten, terwijl zij schilde. Op het water was het een heel ander verhaal... In de late namiddag bereikten we een mooie zandbank. Hier zijn we aangemeerd, hebben we wat gerust, van de natuur genoten en na een fikse zwempartij zijn we terug stroomafwaarts gevaren. Het was een fijne dag....
Beata is van plan om volgende week richting Myanmar te trekken. Voor mij is dit - tot nu toe - de bestemming der bestemmingen. Ze zou het heel leuk vinden als ik haar vergezelde. Aangezien ik toch niks echt gepland heb, en ook zo weinig mogelijk wil plannen, is er weinig dat me tegenhoud. Zodus; volgende week woensdag stapt Steven samen met Beata de vlieger op voor een maandje Myanmar. Hoera...

Beata en Steven

Bootje varen

De dag na het bootje varen ben ik teruggekeerd naar Luang Prabang. Beata volgde pas de volgende dag. De boottoch was heel mooi. De rivier houdt een volledige economie draaiende. Vissers, goudzoekers, spelende kinderen... Op een gegeven moment stopte onze kapitein met varen. Ze hadden hem teken gedaan van aan de oever. Blijkbaar had een kennis van de kapitein net een dikke vis gevangen. Onze kapitein voer naar de oever en nam de vis mee de boot op. Waarschijnlijk een kadeau voor zijn schoonmoeder in Luang Prabang...Na acht uur varen eindelik Luang Prabang bereikt want ik begon kramp te krijgen. Veel beenruimte had ik immers niet op de boot.

rivier bedrijvigheid deel 1

rivier bedrijvigheid deel 2

onze kapitein met zijne vis

onze boot, zie ook onze kapitein die zijne vis naar binnen haalt

. Veel nieuwe dingen heb ik hier de afgelopen 3 dagen niet gedaan;.mijn blog wat bijgewerkt en met Beata rondgehangen. Vanavond nemen we de bus richting Ventiane, de hoofdstad van Laos. Na 1 nachtje Ventiane reizen we door naar Bangkok, waar we onze visa's moeten aanvragen. We hebben dan 3 dagen de tijd om Bangkok te verkennen en dan vliegen we naar onze magische bestemming....

avontuur 9; Nong Khiaw en Muang Ngoi Neua

Hier zijn we weer, beste bloggers,

Er is hier de afgelopen week in Laos weer 1 en ander gebeurd. Misschien niet zo dramatisch als de aardbeving in Japan, maar ook wel best de moeite.
Mijn vorige verslag eindigde met de mededeling dat ik de volgende dag Luang Prabang zou verlaten en de rivier zou opvaren riichting Nong Khiaw. Uiteindelijk ben ik nog een dagje langer gebleven en pas de volgende dag naar Nong Khaiw getrokken. Echter niet met de boot, maar met de bus. Ik ga dus stoppen met mijn plannen op voorhand uit de doeken te doen, want ze veranderen toch constant.
Ik ben nog een dagje langer in L Prabang gebleven omdat ik in zo een tof guesthouse verbleef, met hele fijne medereizigers bovendien. Daarom zou ik ook graag wat reclame maken over dit guesthouse; Luang Prabang backpackers hostel, near the old bridge;

• slechts 3,5 euro voor een overnachting in gerieflijke slaapzalen, varierend tussen 2 en 8 bedden per kamer.
• gratis drinkwater
• gratis koude- of warme doushe
• gratis koffie, thee, ontbijt en een gratis kaartje van luang Prabang
• goedkope wasdienst
• gratis internet
• gratis bananen

 Zodus allen daarheen!!!!

Steven en Lan, de eigenaar van de guesthouse, al poserend voor op de 'Belgische website'

De extra dag in Luang Prabang zijn we met een aantal mensen vanuit de guesthouse naar de watervallen gefietst. Het was voor mij de tweede keer, maar dat maakte mij niet uit. Deze keer ging ik erheen om wat in het water te ravotten. De fietstocht was niet om te lachen. Vooral als je weet dat mijn fietskompanen iedere dag meer dan honderd km afleggen op een soort van koersfiets, dan weet je dat ik met mijn 15 kg zware old-timer-mountainbike serieus heb zitten puffen. En ja hoor, de watervallen waren dolle pret. Ik voelde me weer 10 jaar oud; kapriolen makend, al slingerend aan een koord. Ik ben serieus aan het overwegen om later in mijne hof, langs mijn bamboo-hut en naast mijn petanque-baan, een slingerboom te installeren.

een mislukte salto-mortale vanaf de slingerkoord

een gelukte driedubbele salto met flic-flac

Die avond verder Vladimir's verjaardag gevierd en afscheid genomen van iedereen. En de volgende dag richting Nong Khiaw. Van de boot nemen kwam niet veel meer in huis. Te laat opgestaan (zoon van Yvo, weet-je-wel?) Dan het plan maar veranderd. Met de bus opgaan; goedkoper en sneller bovendien. Op de heenweg zou ik de boot nemen. Dan zou het stroomafwaarts zijn, dus ook een pak sneller en evenveel gezien.
Nong Khiaw is een klein dorp met ongeveer 200 huizen. Er is 1 asfaltbaan en 1 zandweg. Het dorp zelf heb je dus vlug gezien. Bij mijn verkenning stuitte ik op de voorbereidingen van een trouw. Ik werd vriendelijk uitgenodigd om die avond mee te komen feesten en dansen. Dat zag Steven meteen zitten. Ik wandelde verder. Op de brug over de rivier stonden heel wat mensen naar beneden te staren. Ik dacht; waarschijnlijk hebben ze een dikke vis gevangen of zo.... Neen hoor, er was die namiddag een jongetje van 12 jaar oud verdronken in de rivier. Hij lag daar opgebaard in een net-in-elkaar-getimmerde doodskist, familie en vrienden treurend erbij. Misschien heeft de familie een varken te weinig geofferd??? Nee, het was best wel triestig. En wat een tegenstelling, aan de ene kant van het dorp wordt een groot feest geprepareerd, aan de andere kant wordt een begrafenis voorbereid. Maar eigenlijk verbaast het me niks dat er af en toe kinderen verdrinken. De kinderen zitten hier al vanaf 3-4 jaar in het water, en er is nooit een volwassene bij. De kinderen worden hier vooral door andere kinderen opgevoed. En dan gebeuren er natuurlijk af en toe ongelukken...
Wat het trouwfeest betreft; geen kuskes- of vogeltjesdans hier, maar wel heel ingetogen, gecontrolleerde dans. Misschien dat het ongeval van deze namiddag er voor iets tussen zat. Ik vond me er niet op mijn plaats als toerist en heb maar wijslijk besloten om me buiten de feestelijkheden te houden. En ik herinner me ook de legendarische locale Bart Peeters, die de trouwmuziek aan elkaar praatte.

Nong Khiaw City

Op het dorpje zelf ben je snel uitgekeken. De omgeving is echter schitterend. Scherpe karstrotsen, bamboobossen, vele grottencomplexen en kleine dorpjes. Keuze genoeg om enkele dagen te vullen. Toeristische atracties zoals kayakken, rotsklimmen of trekking zijn hier vreemdgenoeg heel duur (naar Lao-maatstaven), dus dat doen we lekker niet. In de plaats heb ik een mooie wandeling gemaakt naar een nabijgelegen dorpje. Wat me hier in Laos ook opvalt zijn de vlinders. Je treft ze in alle maten en kleuren aan. Ik hoop er nog een aantal te kunnen fotograferen. Verder is het ook frapant dat de honden hier niet vechten met katten en maar al te goed beseffen dat ze geen kippen of eenden moeten lastigvallen. Anders belanden ze misschien zelf in een kookpot. Ook zijn ze precies instinctief aangepast aan het verkeer. Ze doen geen domme dingen met autos of motors in de buurt. Ik heb uiteindelijk 3 nachten doorgebracht in Nong Khiaw. Dan heb je het hier echt wel gezien. Initieel was ik van plan om terug naar Luang Prabang terug te keren. Maar uiteindelijk heb ik beslist om door te trekken naar Muang Ngoi Neua. Een dorpje dat stroomopwaarts ligt en enkel bereikbaar is per boot. Ik heb me die keuze niet beklaagd. Ik kwam terecht in een waar paradijs. Geen auto's of motorfietsen, geen internet, compleet afgezonderd van de wereld, enkel 1 zandweg, slechts 3 uur stroom per dag. En de omgeving; ongelofelijk, zo mooi. Opnieuw dezelfde rivier die het dal diep heeft uitgeslepen tussen de karstrotsen. Het volledige dorp is afgestemd op de rivier, en ook wel op de toeristen. Alles moet aangevoerd worden via de rivier; van bakken bier, zakken rijst tot varkens. Muang Ngoi is de eerste plaats waar ik 100 procent tot rust kwam. Ik had hier tijd om te lezen, te schrijven, wat te wandelen en de omgeving te verkennen. En een hangmat voor mijn bungalow, met uitzicht over de rivier was mooi meegenomen.

uitzicht vanaf mijn bungalow in Muang Ngoi

de hoofdstraat van Muang Ngoi Neua

Een dag ben ik met een stel Grieken de omgeving gaan verkennen, wat grotten en dorpjes bezocht. Een andere dag vooral gelezen (de hemel van Hollywood - Leon de Winter, aanrader) en een derde dag op mijn eentje gaan wandelen en een rotsformatie beklommen met mijn slippers ( niet zo een goede schoeisel-keuze). Het was niet zo een lange beklimming, maar best wel zwaar. De beloning op de top was groot. Je kan zelfs haarst spreken van een magische plek. En toen gebeurde heb. Een magische moment op een heel speciale plek te midden van een paradijslijke omgeving...... 

een mooi staaltje van ontbossing ten behoeve van de rijstetende medemens



omgeving Muang Ngoi Neua



Steven bijna op de top van de magische berg

Wordt vervolgd....