Chi Phat - Kampot - Canbodia

Tijd voor een update.


Na de tempels van Angkor, zijn Erik en mezelf, via een tussenstop in de hoofdstad Phnom Penh, in Chi Phat aanbeland. Chi Phat is een klein dorp van ongeveer 450 gezinnen, gelegen ten Zuiden van het Cardamon gebergte. Vroeger was dit een jagersdorp. 90 procent van het dorp hield zich bezig met jagen in het oerwoud. Sinds 2008 is er een ecotourisme project opgestart, waarbij de locale bevolking actief aan deelneemt. Zo worden de vroegere jagers ingeschakeld als gids voor trekkings of mountainbiketochten, families stellen een kamer ter beschikking in hun huis, zodat toeristen het 'echte' Cambodiaanse leven kunnen meemaken. En dit voor een schappelijke prijs van 3 dollar per nacht. Dit wept zijn vruchten af. Momenteel is nog maar 30  procent van het dorp jager, de rest is betrokken bij het project. Met als gevolg dat de jungle en zijn inwoners niet verloren gaat. De homestays zijn dik ok.Verwacht geen bubbelbad of rozenblaadjes in je toilet, maar met een muskietennet en een batterij voor een lamp of een ventilator wordt aan de voornaamste noden voorzien. Het project is nog jong, 3 jaar om precies te zijn. Dit maakt dat de mensen nog allemaal enthousiast zijn, maar het nadeel is dat de meeste mensen nog geen Engels spreken. 

1 dag zijn Erik en ik een mountainbiketocht gaan maken. De tocht was niet echt zwaar, niet te veel klimmen, 40 kilometer in totaal. De hitte maakte het wel lastig. De paden waren goed befiestbaar, soms moesten we rivieren doorkruisen, waarbij je je best moest doen om niet met fiets en al weggespoeld te worden. Onze gids sprak geen Engels. Echt mountainbiken kon hij ook niet. Het was een 50-plusser die liever sigaretten rookte en sliep, in plaats van te fietsen. Berg op vond hij helemaal niks, dan wandelde hij liever. We maakten een tussenstop om naar een waterval te gaan kijken. We plaatsten onze fiets tegen een boom. Ik had het dadelijk gezien, het krioelde er van de mieren, van die exemplaren die ik liever op mijn bord bij het avondeten zie. Maar goed... Ik heb er verder niks over gezegd. Na de waterval wilden we onze fiets terug bestijgen, maar deze zaten ondertussen onder de mieren. Erik was bezig om miertje per miertje van zijn fiets te vegen, maar was er zich niet van bewust dat de mieren aan een invasie van zijn benen begonnen waren. Er zaten al een stuk of 10 mieren in zijn sokken en hij wist niet wat doen. Na een paar steken moest de gids hem van de mieren verlossen. Bij mij idem dito. Een stuk of 10 mieren op mijn sokken. Maar ze hebben de kans niet gehad om mijn benen te bereiken. (met de grove middelen verpetterd) De mieren waren niet het enige probleem. Bloedzuigers zaten er ook in overvloed. Op zich niet zo erg. Je krijgt er geen vieze ziektes van en pijn doet het ook niet. Alleen Erik kan niet zo goed tegen bloed. De eerst dag had Erik 7 bloedzuigers, ik 4 geloof ik. In de namiddag begon het serieus te regenen. Het is dan ook eind mei, het begin van het regenseizoen. En regenen is eigenlijk verkeerd uitgedrukt. Het is gieten, met de grote G. De junglepaden veranderden in rivieren met modder. En alles werd veraderlijk glad. Ik ben ook 1 keer serieus op mijn 'bakkes' gegaan. Gelukkig enkel wat blikschade. Na een uurtje gieten was het gedaan. De wegen bleven vol plassen staan. Op plaatsen met karrensporen was dit best wel gevaarlijk. Je wist immers niet hoe diep de plassen waren. 1 keer heeft onze gids zo een plas verkeerd ingeschat, en hij bleef met zijn voorwiel in zo een karrenspoor steken. Gevolg, met een halve salto viel hij in een plas, en ging net niet kopje onder. Verder zijn we nog gaan zwemmen in een heel mooi meer, voorzien van waterval en al. En rond een uur of 4 waren we terug in centrum Chi Phat.

info over het project

de verfrissende zwemplaats

Bij mijn familie van mijn homestay was het ook plezant. De kinderen daar waren heel nieuwsgierig wat die grote blanke man allemaal te doen had. Wanneer ik mijn rugzak uittastte stonden er 4 kinderen met open mond te staren. Mijn pitslamp vonden ze uiterst interessant. Ik moest erop waken dat ze elkaar niet de kop insloegen om deze eens te mogen vasthouden. Verder zonden de kinderen het ook heel plezant wanneer ik hun vastnam en zo hoog ik kon boven mijn hoofd uitstak. Ze bleven maar afkomen, om het nog eens te herhalen, en dan maar lachen.....

De jung van mijn homestay vechten om mijn zaklamp te mogen vasthouden

De kinderen van de familie waar ik verbleef

mister pitslamp

De volgende dag zijn we een jungle-trekking gaan maken van 2 dagen. Ik, Erik en 2 toffe jonge gasten als gids, waarvan er eentje goed engels kon. Deze trekking is niet te vergelijken met de eerdere trekking die ik in Laos deed. Het klimaat is hier veel warmer dan in de bergen van Laos en de jungle is hier tropisch in plaats van subtropisch in Laos. Het was echt afzien. 7 liter water drinken, en nog niet genoeg hebben. En zweten... ongeloofelijk. s Avonds zouden we overnachten in de jungle in een hangmat. Tijdens onze trip werden we al door een paar boeren gewaarschuwd dat er op onze overnachtingsplaats s nachts olifanten zitten, die zich daar tegoed doen aan bananen. Ook kwamen we een boer op zijn bananenplantage tegen die aan het klagen was. De vorige nacht was een olifant langsgeweest en had een paar van zijn bananenbomen geruineerd. Ik was er toch niet helemaal gerust in. Onze kampplaats lag aan 1 van de meest idylische plekjes die ik ooit gezien heb, aan de top van een waterval, met een uitgestrekt uitzicht over de jungle en de rivier. Aan de onderkant van de waterval lag een prachtige poel waar je kon zwemmen. Eens aan onze kamplaats aangekomen begonnen de gidsen met eten maken, en ik ging naar de poel om me te wassen en wat te zwemmen. Ik was net in het water gesprongen en de hemelsluizen openden zich. Wat een zalig gevoel. In het midden van de jungle van Cambodia, in een heerijk watertje, moe en voldaan van de ganse dag stappen. De dikke regendruppels veroorzaakten overal bellen op het wateroppervlak en veroorzaakten een dunne nevel door het opspattend water. Het maakte het moment alleen maar magischer.

onze gids heeft net gekookt, en deed dat goed

onze magische kampeerplek

onze magische kampeerplek deel 2

s nachts sliepen we in de hangmat, met ingebouwd muskietennet. Goed slapen kon ik niet. Misschien door de olifanten in mijn hoofd. De volgende dag gingen we verder in de echte dichte jungle. Het krioelde er van de bloedzuigers. Tijd om uit te rusten was er niet, want wanneer je stil bleef staan kropen de bloedzuigers via je schoenen omhoog. Ik was zo gefocust op die bloedzuigers, dat ik steeds naar de grond keek. Maar plotseling zag ik iets in mijn ooghoek verschijnen en instinctief maakte ik nog een ontwijkende beweging. Ik kijk achterom. Ik had net bijna een gigantische spin in mijn gezicht gehad. Een spin zo groot als mijn hand, met rode en gele kleuren. Ik was er toch even niet goed van. Na een hele tijd afzien konden we toch even rusten op een rots, te midden van een rivier waar geen bloedzuigers aanwezig waren. Nadien ging het nog even verder in de jungle en daarna bereikten we de 'silver fields', een stuk gekapt woud, waar nu haast niks meer groeit doordat de bodem uitgeput is. Je ziet er wel mooie vleesetende planten en vreemde grassoorten. Uiteindelijk bereikten we moe en voldaan terug Chi Phat.

uitrusten en drinken op de rots

de rand van de jungle en begin van de silver plains

deze bloedzuiger nam mij te grazen

en ik nam de bloedzuiger te grazen

een vleesetende plant

invasie van mijn t-shirt door vlinders, verlekkerd door het zout van mijn zweet

De volgende dag zijn we naar de kuststad Shianoukville afgereisd. Dit is een toerisische plaats, waar je wat kan relaxen, zwemmen en pinten drinken. Ondertussen is Ivan de Zwitser ons komen vergezellen. Het enige straffe wat er in Sihanoukville gebeurde, is dat ik er Katrijn van Meeuwen Gruitrode tegenkwam. Van toeval gesproken.... En we hebben een fijne avond gehad met ons vieren en goed wat pinten verzet.
Daarna zijn we naar Kep afgereisd. Een klein stadje aan de zee, vooral bekend om zijn krabbenvangst en krabmarkt. Je kan daar heel goedkoop vis, inktvis en krab eten. Verder was er een onnoemelijk mooi resort waar wij tegenover verbleven. Wanneer we er iets gingen eten of drinken, mochten we daar gratis in het zwembad zwemmen. Ondertussen hebben we ook Marion leren kennen, die in ons guesthouse verblijft. Een toffe Duitse. We beslissen samen om met de boot naar Rabbit-eiland te gaan. Een droomeiland voor de kust van Kep. We hebben de tijd daar omgekregen met frisbee-gooien, zwemmen, wandelen, eten, hangmat liggen en met de lokale puppies te spelen. De kmer-massage met zicht op de ondergaande zon was ook memorabel. De bungalows waren ook dik in orde. 

een krabbenvangster

een tornado voor de kust van rabbit-eiland

zonsondergang in Kep

Rabbit-eiland

rabbit-eiland deel 2

Ondertussen zijn Erik en Ivan vertrokken. Erik gaat terug naar Chang Mai, en Ivan wilt gaan leren surfen op Bali. Marion en ik besluiten een tijdje samen te reizen. Eest gaan we naar Kampot, een heel gezellige stad aan een rivier, niet ver van Kep. Heel rustig. We huurden er een brommer en gingen wat rondcruisen.Vooral ons verblijf was heel leuk, gelegen aan de rivier. Onze open dak-bungalow had een heel mooi uitzicht over de rivier. En de gekko hield ons 3 dagen gezeldschap.

een reuzengekko in onze bungalow in Kampot

Hierna reisden we naar Phnom Penh. Maar dat lezen jullie volgende keer.

groeten

Steven

Duiken op Ko Tao - Tailand en Angkor Wat Cambodia

Hallo,


Na Myanmar zijn we een aantal dagen in Bangkok blijven plakken. Enerzijds om wat uit te rusten en anderzijds om de vriendin van Beata op te wachten. Zij komt Beata vergezellen tijdens de laatste 3 weken van Beata's reis. Tijdens deze rustdagen in Bangkok hebben we Siam-square bezocht. Het moderne Bangkok met ontelbare shoppingcentra en met zijn indrukwekkende skyline. Enkele jaren geleden hebben ze een bovengronds treinspoor aangelegde om de verkeersproblemen wat te verzachten.

Skytrain in Bangkok

Skytrain van op straat

Toen we op Siam Square ergens een pizza wilden steken, kregen we van de manager van de pizeria een geweldig aanbod. In ruil voor een fotosessie van ons voor op hun nieuwe website en reclamebrochure, mochten we zo veel eten als we konden. Dat konden we natuurlijk niet weigeren....

gratis pizza eten

Even later gingen we naar het grote centrale park. Daar zat een man de vissen te voederen. Hij had een grote zak met oud brood bij zich. Tjonge jonge, wat zat er veel vis op die vijver. Mijn aandacht werd getrokken door een ander dier dat de man aan het voederen was. Een schildpad.... Interessant.... Ik ging dichterbij een kijkje nemen. Plotseling komt daar een varaan van 2 meter naar boven om een pistole te komen meeëten. Was me dat even verschieten. Naar het schijnt zitten er nog vele groteren varanen in de vijver. Trouwens als zo een beest je bijt, dan ik het onherroepelijk met je gedaan. In het speeksel van de varaan zitten zoveel schadelijke bacteriën dat je eraan sterft.

de varaan en de pistole

de reuzengekko, kanibaal want eet ook andere gekkos

Nu we toch over beestjes bezig zijn. Die zitten hier in overvloed. Deze reuzengekko (30 cm) kwam ik tegen in een bungalow. Hij maakt een gek geluid. Hij roept steeds; 'gekko - gekko'. Hij eet alles wat hij te pakken kan krijgen. Veel insecten maar ook kleinere gekko-soorten. Zoals op de foto hieronder. Daarom worden gekko's aangetrokken door licht. Daar kunnen ze gemakkelijk insecten vangen. Ik vind het dan ook heel fijn om s avonds gewoon ergens in een hangmat te liggen en te kijken hoe de gekko's insecten jagen. Toffe beestjes... Verder heb ik al veel dieren in mijn slaapkamer of bungalow mogen ontvangen; mierennesten, gigantische spinnen, kakkerlakken, een rat, een pad, kat, gekko's en een kip. Ik ben benieuwd wat ik nog allemaal ga tegenkomen.

een kleinere gekko-soort

Na Bangkok is Beata met haar vriendin naar Maleisië getrokken en ik ben richting Ko Tao gereisd om mijn duikbrevet ''open water'' te behalen. Ko Tao is een mooi eiland, aan de oostkust van Thailand. Niet te groot, niet te toeristisch. Het is het Mekka voor de duiksport, of voor personen die een duikbrevet willen behalen. Je hebt er veel concurentie van duikscholen wat de prijzen serieus doet drukken. Ik betaalde minder dat 250 euro voor 4 dagen opleiding, en 4 duiken. Mijn verblijf kreeg ik er gratis bij. Het duiken was heel fijn. De eerste dag krijg je voormiddag theorieles. In de namiddag mag je al dadelijk gaan proberen in de zee. We gingen met de boot naar de Japanese gardens. Hier is de zee niet zo diep, je hebt er veel rotsen onder water en ook wat koralen. Je ziet er veel vissen. Je leert wat je doen in noodsituaties. Bijvoorbeeld heel je duikgerief uitdoen op 18 meter diepte. Je duikbril afdoen en terug opzetten, en met lucht het water uit de bril blazen. Plezant allemaal. Het zicht is hier ook formidabel. Je kan hier tot 25 meter onder water zien. Verder ook heel wat bijzonder onderwater fauna en flora kunnen aanschouwen. De redelijk zeldzame grote groene zeeschildpad, een murene, zeepaardjes, geloof ik, de gevaarlijkere triggerfish, de stingray....
Maar het grootste hoogtepunt beleefde ik de laatste dag op Ko Tao. Ik had mijn duikinstructrice gevraagd om me naar Chark Bay te brengen. Ik de vooravond kan je daar heel veel kleine haaitjes treffen, die daar aan het rif komen jagen. We kwamen rond 16 u aan op het verlaten stand van Shark Bay. Luke Mee, de instructrice had geen zin in snorkelen. Ze vertelde me om naar de oranje boei te zwemmen. Dan zou ik zeker wel haaien tegen komen. Het was een heel stuk zwemmen tot aan de boei. Ik schat een half uur. Het was zo prachtig onder water. Koralen en rotsen, zeeëgels en scholen vissen, die je onder water zelfs hoort eten. En plots waren ze er, de haaien. Niet zo groot, en volledig ongevaarlijk. Ik schat een meter of 2. Super. Ik voelde me zo op mijn gemak. Volledig 1 met de zee. Ik kon wel uren blijven zwemmen, zonder moe te worden. En plots zag ik daar een gigantische groene zeeschildpad, (hij moet dicht bij de 2 meter geweest zijn.) wier en algen etend op de bodem. Af en toe moest hij naar boven komen om te ademen. Ik zwom er dan naartoe en kom hem van vlakbij bekijken. Het dier staarde me met zijn grote ogen aan. Ik probeerde hem bij zijn schild te pakken, en even een ritje te maken, maar dat zag hij blijkbaar toch niet zo zitten, want hij stak een versnelling bij, en weg was hij, terug naar de bodem waar ik hem niet kon bereiken. Het begon al wat te schemeren, dus tijd om terug naar de kust te zwemmen. Wat een magische gebeurtenis.

Ko Tao in de verte

de duik-regio met the Japanese gardens onder water

Een mooi uitzicht vanaf de duikboot

Shark-bay, met in de verte de oranje boei

 Na de duikavonturen ben ik via Bangkok richting Cambodia gereisd. Cambodia is een arm land waar in de jaren zeventig en tachtig een ware genocide heeft plaatsgevonden. Een vierde van de bevolking is er toen uitgemoord door de rode Khmer. Wie er meer over wilt weten raad ik aan om ''a river of time" van John Swain te lezen. Heel interessant, het boek geeft een goed beeld over wat er zich tijdens de Vietnam-oorlog en na de val van Phom Phen -de hoofdstad van Cambodia- in 1979 heeft afegspeeld. Aanrader.
Eerst ben ik naar Siem Riep gereisd om de tempels van Angkor Wat te gaan bekijken. De Kmer kunst en architectuur worden algemeen aanschouwd als de mooiste kunst en architectuur van Zuid-Oost Azie. Ik heb er 3 dagen voor uitgetrokken. Allemaal heel schoon, jammer genoeg kan ik het mij allemaal niet inbeelden hoe het er vroeger heeft uitgezien. Ik weet ook niet genoeg van de vroegere culturen, godsdiensten en hun kunst, dat is allemaal nogal ingewikkeld. Maar goed, ik heb het gezien. De mooiste tempels vond ik die van Ta Prohm, omwille van het feit dat deze volledig bewaard is gebleven zoals ze heb herontdekt hebben. Dit wil zeggen, volledig omhuld door de jungle, met woudreuzen en gigantisched wortels. Indiana Jones zou er zich thuis gevoeld hebben.
In Siem Riep, overigens geen leuke stad, want je wordt er constant aangeklampt door tuc-tuc drivers of door hardnekkige verkopers en restauranthouders, kwam ik Erik de Nederlander weer tegen, die ik in Laos op een trekking heb leren kennen. We besloten om een tijdje samen te reizen.
Op culinair gebied was Siem Riep wel de moeite. We hebben er een lokaal restaurant ontdekt met lekkere Cambodiaanse gerechten. Zo ben ik grote fan geworden van de gegrillde rundsschotel met groeten en rode mieren. Je ziet de mieren zo tussen je groenten steken. Het zijn van die dikke sappige mieren en het geeft een zurig smaakje aan de saus. Een aanrader.
Na Siem Riep was het terug tijd om de toeristische plaatsen vaarwel te zeggen en de jungle te gaan verkennen. Maar dat lezen jullie volgende keer.

Groetjes
Steven

Angkor wat

Zuidelijke poort van Angkor Tom

Bayon tempel

Ta Prohm tempel

Ingang Ta Promh tempel

Banteay Shrei tempel

meisje dat kaartjes verkoopt

Myanmar deel 3; waterfestival + Bagan

Hallo,

Blijkbaar is er een deel van mijn vorige post verloren gegaan. Ik denk dat het allemaal wat te veel was voor 1 post. Vandaar hier het 3de en laatste deel van de Myanmar-triologie.

de boedha grot

waterval 1 en waterpretpark

waterval 2

natuurpark in de buurt van waterval 2

Na Pyin Oo, was de tijd van het waterfestival aangebroken. The place to be voor het waterfestival is Mandalay. Een relatief jonge stad, gebouwd rondom een immens paleis. Het is de tweede grootste stad van Myanmar met ongeveer 1 miljoen inwoners. Je hebt er redelijk wat invloed van India. Verder is het een ruime stad, met brede lanen, die langs de grote slotgracht van het paleis gelegen zijn. Hier bevindt zich het episch centrum van het waterfestival. Rondom de slotgracht op de brede laan staan 10-tallen podia opgesteld, met elk hun eigen DJ of live-optredens. Grote pompen voorzien de mensen op het podium van water. Soms wel honderd mensen op het podium spuiten dan de mensen die op straat passeren nat met hun tuinslang of brandslang. De jeugd wordt daar wild van.... Gedurende 4 dagen rijden er trucks en open jeeps rond, volledig gevuld met jeugd. Ze rijden van podia tot podia om te dansen, nat te worden en zelfgestookte rum of wiskey te drinken. Na een paar uur zijn de straten veranderd in kanalen.De eerste dag werden we uitgenodigd om op een podium te komen feesten, en waar we ons helemaal mochten laten gaan met de tuinslang. Ik kon een brandslang bemachtigen. Veel toffer.....De tweede dag van het waterfestval geraakten we aan de praat met 3 oudere Birmezen. Ze nodigden ons uit om in hun jeep mee te rijden, en lekker nat te worden. Ze stelden ook voor om ons de volgende morgen te komen oppikken aan ons guesthouse. We stemden toe. De volgende morgen met een 3-tal Birmezen op pad. Ze hadden een ware metamorfose ondergaan. Hun oude kleren hadden ze gewisseld in een mooi hemd en stoffen broek. Hun mooiste gouden kettingen en andere juwelen hadden ze voor de gelegenheid ook maar boven gehaald. En dan maar rondrijden, van podia tot podia. Af en toe een pitstop aan een 'bierstation' (zo wordt een pub in Myanmar genoemd). Wanneer ik iets wilde betalen, weigerden ze dit. Namiddag zijn we samen naar een karaoke bar gegaan, waar ze luidskeels de Myanmar popsongs meezongen. Om 1 of andere reden vonden onze Birmese vrienden dat Beata op Shakira leek. We werden dan ook verplicht om Shakira te zingen, dat nummer van de wereldbeker in Afrika. Ik heb het maar op dansen gehouden. Stilaan werd het duidelijk, dat we te doen hadden met een paar rijkere Birmezen. Zo werden we uitgenodigd om te gaan zwemmen in een zwembad aan een hotel. De eigenaar van het hotel was een vriend van hun. Als klap op de vuurpeil, boden ze ons een geschenk aan. Beata kreeg een longee, een soort van draperie, dat je als rok kunt gebruiken. En ik kreeg een kapiteinshoed. Ik kreeg de bijnaam 'Prince William, en Beata was Mandalay Chakira. En de mannen maar constant die Afrika-hit van Shakira zingen. Alleszins, het was een lange, mooie en vermoeiende dag. s Avonds zetten ze ons braaf aan onze guesthouse af en ze stelden voor om ons de volgende dag opnieuw te komen uithalen. We bedankten echter vriendelijk. 1 dag was genoeg geweest.

het waterfestival vanaf een podium

het publiek heeft er zin in

3 Polen op het podium

feestje bouwen met de brandslang

De laatste dag in Mandalay zijn we naar Mandalay Hill gegaan. Dit is een berg net buiten de stad, met een mooi uitzicht over de streek. De berg heeft een groot aantal pagodes op zijn flanken. Boven op de top van de berg geraakten we aan de praat met een jonge Boedhistische monnik, die iedere dag naar de top ging, met zijn Engels woordenboek bij de hand. Hij sprak er met westerlingen om zijn Engels te verbeteren, en wij kwamen wat meer te weten over de gebruiken en leefwijzes van de jongen monnik. Toen we s avonds aan onze guesthouse aankwamen stonden onze Birmese vrienden ons op te wachten. We vertelden hun dat we die avond naar Bagan zouden trekken. Ze leken een beetje teleurgesteld. Een familielid van 1 van de vrienden had een guesthouse in Bagan. We mochten er gratis verblijven als we wilden. Hun genereusiteit was net iets te groot, we weigerden dit aanbod, maar we wilden wel in het guesthouse verblijven. Ze belden voor een reservatie en ze regelden dat een taxi ons om 5 u s morgens van aan het station in Bagan naar ons guesthouse zou brengen. En dan het afscheid. Ze werden haast emotioneel. Zo zei er eentje; don't forget us....

Mandalay Hill, de mensen wilden met mij op de foto, en wat een plezier hadden ze erin

foto samen met 1 van de 'vrienden', rechts van mij, samen met zijn tante en nonkel

De treinrit s nachts naar Bagan verliep vlotjes. Toen ik ergens in de namiddag wakker werd, stond ik volledig vol uitslag. Beata net van hetzelfde en ze had er nog een keelontsteking bij van al het water en de natte kleren op het waterfestival. We dachten dat de uitslag misschien afkomstig was van vervuild water op het waterfestival, of misschien was het een voedselvergiftiging. Anyway, Beata vertrouwde het niet en we gingen naar het ziekenhuis in Bagan. Een grappige ervaring. 2 verpleegsters ontvingen ons, ze brachten ons water en een stoel. De dokter was een heel aimabele man, plezant om mee te praten. Over koetjes en kalfjes, zijn dokterskwaleiten waren een ander verhaal. Hij stelde ons een aantal vragen, ook af en toe eens een dwaze vraag. En alles in het breed noteren.  Beata moest op het bed gaan liggen voor het onderzoek. De dokter was nog bezig een opstel te schrijven, dus nam ik van de gelegenheid bebruik om te doen alsof ik de dokter was en Beata ging onderzoeken. Ik denk dat mijn onderzoek beter was dan dat van de dokter. Ik heb ten minste nog in de keel gekeken, het enige dat de dokter gedaan heeft was de bloeddruk meten. Hij heeft zelfs niet eens van dichtbij naar de uitslag gekeken. Daarna belde hij naar zijn collega om te vragen wat hij moest doen. Zijn conclusie was; uitslag door het slechte water en hij schreef Beata wat pillen voor zonder handleiding. Ik bedankte voor deze vuiligheid. Ik vond de uitslag nog draaglijk, ook al jeukte het serieus. Achteraf bleek dat de uitslag afkomstig was van bed-bugs die in de trein naar Bagan zaten.
Bagan dus;  Bagan is bekend omwille van zijn 4000 tempels die op een kleine oppervlakte bij elkaar staan. Je kan het haast vergelijken met Ankor Wath in Cambodia wat betreft cultureel erfgoed. We huurden een fiets en hebben op het gemakske 2 dagen tempels bezocht. Na 5 tempels is het voor mij goed geweest. Maar de zonsondergangen, gezien over de immense vlakte, met al die tempels aan de horizon blijven ongelooflijk mooi.

tempels, tempels en nog eens tempels

Steven en tante nonneke

 Na Bagan namen we de bus naar Yangoon. En Beata vertrok de volgende dag. Ik volgde haar 1 dag later, dan was mijn vlucht goedkoper. Mijn laatste avond was ook memorabel. Ik had nog ongeveer 10 euro in lokale munt. Ik wandelde door Yangoon en ontmoete een jonge Birmees. Ik stelde hem voor om samen te gaan eten op mijn kosten, het geld mocht op. Tijdens onze maaltijd vertelde hij zijn levensverhaal. Uiterst boeiend en het was een intelligente kerel. Hij was 33 jaar oud. 13 jaar geleden zegde hij zijn familie vaarwel. Hij kon een doodcertificaat bemachtigen, veranderde zijn naam en ging ondergedoken in Yangoon leven. Hij zit in een soort van netwerk dat allerhande acties doet tegen het regime. Hij was bereid om zijn leven te geven. Na de maaltijd nam hij me mee naar zijn verblijfplaats in een Boedhistisch klooster. Hij liet me zijn brieven zien van vrienden over de hele wereld. En verder enkele stickers (zie volgende foto) die hij overal verspreidde. Zo vertelde hij dat hij heel vroeg in de morgen op de grote bel van de Shwedagon pagode, (DE toeristische trekpleister van Yangoon) volledig met stickers had bedekt, de politie kwam achter hem aan, maar hij kon nog net ontkomen. Het probleem was, hij had geen geld meer voor lijm. Ik heb hem heel wat dollars gegeven zodat hij de rest van zijn leven lijm genoeg heeft om zijn stickers te plakken. We namen afscheid, en ik heb nog steeds contact met hem.
De volgende morgen nam ik de vlieger naar Bangkok en ik keek met een bevredigend gevoel terug naar de afgelopen maand in Myanmar. Wat een geweldig land met fantastische inwoners.

stickers van de nobelprijswinnaar voor vrede, Aung Sun Shee