Letland

Hoi hoi,

Ok, het is geen Azië meer, maar ik heb besloten om mijn reiservaringen die ik op andere plaatsen ter wereld beleef hier dan ook maar te plaatsen. Deze keer gaan we naar Letland...

Maandag 23 juli: de laatste dag van de Gentse feesten. Het is zwaar geweest en nog 2 weken verlof voor de boeg. Ik stap het kantoor van airstop binnen, om een vliegticket te boeken. Een weekje ertussen uit gaat me goed doen. Ik heb wat behoefte aan rust. Ik weet nog niet precies waar heen, maar het is snel beslist. Een kwartiertje later stap ik het kantoor uit met een ticket naar Letland in mijn handen. Hoera!

Vrijdag 27 juli: Om 5 u 's morgens sta ik op het perron van het station van Kiewit. Om 8.30 stijg ik op in Brussel. Ik vraag me af wat ik daar allemaal ga doen. Ik weet eigenlijk niet veel van Letland. Riga lijkt me wel de moeite en er is een mooi natuurpark in de buurt. We zullen wel zien. In het vliegtuig val ik onmiddellijk gelijk een blok (beton) in slaap. En wanneer ik wakker word zijn we geland in Riga. De zon schijnt en het is 30 graden celcius. Dat begint al goed.  Ik neem de bus naar het oude stadsgedeelte, check in,  in het eerste het beste guesthouse en voor ik goed besef wat ik allemaal aan het doen ben, zit ik 's middags op een gezellig terras iets te eten. Eigenlijk best wel een vreemd gevoel. Op het ene moment nog bij de mama en de papa in Zonhoven, en enkele uren later in de hoofdstad van een ex-Sovjetstaat. 's Namidags besluit ik om Riga wat te verkennen. En wat ik daar allemaal zag, beviel me wel. Riga heeft een groot oud stadsgedeelte, dat op de lijst van Unesco's werelderfgoed staat. Heel proper ook, geen sigarettenpeuk te vinden op straat. Ik heb zelfs geen klinker weten losliggen. Riga staat bekend om zijn grote collectie art nouveau gebouwen. Er is nergens ter wereld een stad met zoveel dergelijke gebouwen (760 om precies te zijn). Ik besluit om een wandeling langs de fraaiste exemplaren te maken. En ik moet zeggen: impressionant. Normaal ben ik niet echt een 'gebouwen mens' maar dit vond ik echt wel de moeite. Verder heeft Riga ook heel wat mooie parken en leuke pleinen, voorzien van 'biergardens', waar de plaatselijke Let -onder begeleiding van een bandje- zijn pint komt drinken.

's morgens bij het vertrek stadion Kiewit Hasselt

een staaltje art nouveau

een straatje art nouveau

nog zo een prachtexemplaar : architect van dienst: Eisenstein

 's Avonds ben ik de plaatselijke kroegen en uitgaansgelegenheden gaan verkennen. Mijn guesthouse bevindt zich in het noordelijk gedeelte van de stad. Hier is het iets minder toeristisch. De plaatselijke Letten gaan hier graag op stap, terwijl de toerist zich liever in het centrum van het oude stadsgedeelte bevindt. Zo zit ik op een gegeven moment van een pint te proeven in 1 of andere kroeg. (het smaakte niet slecht). Ik kreeg zo stilaan een klop. Maar ik was vastbesloten om de trein te laten passeren. Enkele Letse dames stonden langs mij te dansen. Plotseling richt 1 van hun zich tot mij, en vraagt me om mee te dansen. Allez vooruit.... Ik sta recht en doe mee. Even later leer ik via de dames 2 Finnen kennen: Timmo en Tonny, de Peppy en Kocky van Finland. Een van de twee dikke vrienden werkt al een hele poos in Riga. Hij kent dan ook het uitgaansleven uit zijn broekzak. De 2 Finnen vallen goed mee en ik besluit om die avond met hun op te trekken. Uiteindelijk belanden we in een ondergrondse club, die een normale toerist nooit van zijn leven zou vinden. De drank is er goedkoop, geen toeristen en er wordt gedanst alsof je leven ervan hangt. Op een gegeven moment hebben Peppy en Kocky een Letse schone aan de haak geslagen en sta ik er maar wat te schilderen. Het is 4 u. Tijd om naar huis te gaan. Het is een ange dag geweest. Kaars uit...

Zaterdag 28 juli: vandaag grootse plannen. Ik ga met de trein naar Jurmala, een badplaats aan de golf van Riga, zo'n 40 km van Riga city. Jurmala staat vol met mooie houten buitenverblijven van rijke Russen. Wat me meer interesseert is het 2de grootste waterpretpark van Europa, dat daar ook in de buurt ligt. Zo gezegd zo gedaan. En waterpret gegarandeerd. Ontelbare schuifaffen, de ene al wat extremer dan de andere. Zo is er een schuif-af gesponsord door honda. En je raadt het al: deze gaat snel.... heel snel. Je vliegt haast in vrije val tegen 60 km per uur naar beneden. En het gaf een kick gelijk ik die  in water nog nooit heb beleefd. Tijdens de rit omlaag denk je haast dat er iets fout gaat. Je vliegt dan uiteindelijk beneden uit die koker en je beland in een uitremstrook. Je remt er zo fel af, dat je je zwembroekje tussen je bilnaad uit kunt halen. Die redders die er op de uitkijk staan moeten zich amuseren, bedenk ik me zo. Na de honda stond ik te trillen op mijn benen en ik had enkele minuten nodig om bij te komen.Ik kwam maar niet bij van het lachen....  Adrenaline, tot en met. Wat een compleet geschifte schuifaf. En dat was nog niet alles. Zo was er ook nog de 'kamikaze'. Nog zo een extreem geval, maar deze keer in open lucht. Je kruipt de stelling op en je voelt heel het 'spel' daveren van je voorganger op de schuifaf. Aan de ingang van de schuifaf hangt een bordje: verboden toegang voor hartpatienten, mensen die niet kunnen zwemmen en zwangere vrouwen. Ik slik, en waag mijn kans. En weer van dat. Compleet krankzinnig. De G-krachten pletten me tegen de wand en ik kan me plots heel goed voorstellen dat een zwangere vrouw hier bevallen beneden aankomt....
De andere extreme attracties ga ik hier niet uitgebreid documenteren (dan ben ik nog wel een tijdje bezig), maar alleszins, de volgende kernwoorden zouden er zeker in voor gekomen zijn: grote opblaasbare banden, kolken, mijn hoofd tegen de rand, pijn, dwaze Russen, sauna, mooie vrouwen....

Na de waterpret ben ik nog naar het strand geweest, waar het heel druk was. Het toffe aan de strandstrook van 70 km, is dat het strand overgaat in bos, wat op zich wel mooi is. Maar in het algemeen heb ik een strand nogal snel gezien, dus dan maar weer terug naar Riga.

Aquapark Jurmala

Strand Jurmala

's Avonds weer pinten gaan pakken en 2 Belgen tegengekomen van Zottegem. En plotseling bedenk ik mij: Steven, je had behoefte aan rust...

Zondag 29 juli: Vandaag laat ik Riga voor wat het is en neem de trein naar Sigulda, ongeveer 50 km ten Oosten van Riga. Sigulda is een klein stadje aan het begin van het grootste Nationale park van Letland. Door dit park stroomt de Gauja. Vroeger stroomde de Gauja gedeeltelijk ondergronds. Door bodemerosie vormde zich een enorme grot, maar die is na verloop van tijd door het bovenliggende gewicht ingestort, waardoor de Gauja momenteel door een diepe vallei stroomt. Ook was de streek bekend om zijn kastelen. De rivier was een natuurlijke grens en op beide kanten werden vroeger kastelen en burchten gebouwd om deze grens te verdedigen. Maar na een eerste verkenning van de streek viel me Sigulda een beetje tegen.... Zo toeristisch, veel Russen ook....  Ik was eerst van plan om een driedaagse kajak trip te maken doorheen het nationale park, maar ik zag me daar al met een aantal Russen vodka drinken aan het kampvuur... Daar had ik nu eens compleet geen zin in.
En plots krijg ik een idee; de volgende dag zou ik autostop richting Talinn trekken.  Talinn is de hoofstad van Estland, zo'n 350 km noordwaards. Alleen had ik een probleem. Ik zat een beetje uit de richting. Eerst zou ik dan op de verbindingsweg tussen Riga en Talinn moeten geraken, anders kon ik het wel schudden om nog in Talinn te geraken, want de tijd begint te dringen. Vrijdag vlieg ik immers alweer terug naar Belgie. Ik ga vandaag dan maar vroeg slapen om de volgende dag de bus richting Saulkrasti te nemen en van daaruit noordwaards te liften.

's morgens nog in Riga met een duffe kop

De zeppelin-hangars van de Centrale Markt Riga: wereldberoemd

de vlees-hangar, iedere hangar had zijn eigen koopwaar (vb: zuivel, vlees, kledij...)

op verkenning in Sigula: waar moet ik heen?

het Tarzan park in Sigulda: in de winter wordt hier geskiet

het Nationale park met de Gauja rvier

Maandag 30 juli: Vandaag valt het wat tegen. Het regent ook. En mijn bus naar Saulkrasti vertrekt pas om 4 u 's namiddags. Een verloren dag dus. Ik ontmoet een Nederlands-Frans koppel, dat al fietsend Europa aan het verkennen is. De man trekt met zijn fiets een aanhangwagentje met een blinde, stokoude Duitse herder erin. Arm beest. Ik geraak met het koppel aan de praat en vertel ze over mijn plannen. Ze zijn net heel het park doorgefietst en volgens hun is het een echte aanrader. Vooral dat kajakken lijkt hun de max, maar kajakken kan het koppel niet, want ze zitten met hun hond opgescheept. Dti doet me dan maar besluiten om toch maar eens te informeren om te gaan kajakken. Over 4 dagen moet ik immers alweer terug in Riga zijn. Even later heb ik een eenpersoonskajak gehuurd voor 3 dagen. Ik ga weer op tijd slapen en bereid me mentaal en lichamelijk voor op de tocht van 80 km, die me de komende 3 dagen te wachten staat.

  Dinsdag 31 juli: Om 10 u 'morgens komt een busje mij oppikken. Ik ben hun enige klant vandaag. De man vertelt me blij dat ik de eerste buitenlander ben die 80 km gaat afleggen. Nou nou, denk ik, is dat dan zo speciaal? Onderweg vraag ik de man om ergens aan een winkeltje te stoppen om een fles water te kopen. Zo gezegd, zo gedaan. Wanneer ik terug het busje in stap, vraagt hij: 'is dat alles van water wat je meeneemt?'.
Ik zeg: 'jaja, want de rivier passeert 2 dorpjes waar ik wel wat eten en drinken kan kopen". De man lacht eens hard, en dan zegt hij dat ik beter nog maar eens de winkel instap om voor 3 dagen eten en drinken te kopen, want ik ga geen huis zien in 3 dagen. Vreemd, mijn stafkaart liegt blijkbaar.
Onderweg vraagt de sympathieke Let nog of ik al ooit gekayakt heb. Hij lijkt het precies niet te vertrouwen... Na een tocht van een half uur komen we aan aan de rivier. De boot wordt geprepareerd. 'oh ja, voor ik het vergeet', zeg ik, ' weet je ergens een camping waar ik een tent kan huren?' De man bekijkt me met een verwarde blik. 'Hoe? heb je geen tent bij? Het is hier niet West-Europa hé...'  Nochtans vertelt mijn reisgids me dat er op het traject campings liggen waar ik een tent kan huren. Hij wijst me op mijn kaart een plek van een camping aan, waar ze misschien wel tenten verhuren. Goed. We zullen zien. We wisselen nog telefoonnummers uit. Zodra ik een toren in de bergen zie opduiken, dan moet ik hem bellen. Dan ben ik vlak bij de aankomst. Ik word te water gelaten, en voor de grap begin ik stroomopwaards te peddelen en wuif hem vaarwel.
'NO NO, other side', roept hij me toe.  at moet die man in hemelsnaam denken van Belgen?  Maar goed, hij kon er nog om lachen. Ik groet hem en ik begin te peddelen....

Mijn boot

eindelijk rust

De frisse boslucht doet me deugd. De zon schijnt. De natuur rondom me wisselt af tussen naaldwoud, rotsachtige formaties en struikgewas. Veel stroming staat er niet op het water. Na een uurtje peddelen begin ik stilaan pijn te krijgen in mijn armen. Ik begin me te bedenken dat 80 km toch niet van de poes is. Dat is begod een afstand van Gent tot Leuven.... De eerste dag kom ik geen levende wezens tegen, uitgezonderd een kudde eenden, reigers en een overvliegende ooievaar. De campings die op mijn kaart aangeduid staan liggen er allemaal verlaten bij. 's namiddags begint de lucht te betrekken, en ik begin me zorgen te maken. Liever zou ik niet in de regen buiten slapen Eventueel zou ik als het regent mijn kayak nog kunnen omdraaien, en daaronder slapen, maar ik ga toch proberen de camping te bereiken die mijn chauffeur mij aangewezen heeft. Ik steek een tandje bij en peddel er lustig op los. 's namiddags beginnen mijn armen te verzuren. Ik heb last van een peddel-elleboog (naar analogie van de tennis-elleboog),  krijg blaren op mijn handen en de steekmuggen ambeteren mij vreselijk. Bovendien zijn mijn schouders verbrand, en heb ik een t-shirt met lange mouwen vergeten in mijn guesthouse. Voor de rest is alles heel plezant....

De Rus is een niet zo graag geziene gast in Letland

moe en verbrand (en een slechte haardag)

Ik ben nog maar zelden zo diep moeten gaan. Compleet uitgeput kom is 's avonds aan op de camping. Ik vraag of ze geen tenten te huur hebben. Ze kunnen mij niet helpen. Ze hebben wel nog een caravan die ze voor 20 euro per nacht verhuren. Ze kunnen mij de boom in met hun caravan. Ik heb een bankstel onder een afdak gezien, waar ik de nacht onder ga slapen. Ik rol mijn matje uit, doe mijne jasje aan, kap op, oorstoppen in en mijn heel gezicht ingesmeerd met muggenmelk. En is slaap gelijk een (lamme) os...

Bij het ochtendgloren word ik wakker. Ik kijk rond me. Het regent pijpenstelen. Ben ik blij dat ik onder een afdak lig. Ik draai me om, en slaap verder tot 9 u. Het is gelukkig gestopt met regenen. Na het ontbijt installeer ik me weer voor een dagje kayak. Nog 40 km te gaan...

mijn slaapplaats

zonsondergang bij mijn slaapplaats

Woensdag 1 augustus: vandaag, van hetzelfde laken een broek. Ik, mijn boot, de natuur  en een gevecht tegen de rivier. Gelukkig blijft het droog. De omgeving ziet er soms wat donker enonheilspellend uit. Je moet weten dat er in de buurt zich een 'devil's cave' en een 'witches' cauldron' bevinden, waar zich vroeger rituelen en tovenarij afspeelden.   's Namiddags begint het op te klaren. Ik doe het vandaag wat kalmer aan, en stop ook wat meer om uit te rusten. Ik kom een beverburcht tegen, iets wat ik nog nooit gezien heb en observeer eenden. Eenden zijn eigenlijk hele mooie en grappige beesten. Wat een vreemde kop hebben ze toch. En wat is een snavel een gek ding. En dan nog niet gesproken over het geluid dat die beesten produceren....
Uiteindelijk verschijnt compleet onverwacht een toren in de bergen. Wat een verlossing en opluchting. Ik heb het gehaald. Het moet zowat hetzelfde gevoel zijn als de ronde van Frankrijk uitrijden. Ik bel de kayakverhuurders, en een half uurtje later, meer ik aan. De man is verbaasd dat ik er nu al ben. Het is goed geweest... Ik ga vanacht weer heel goed slapen... 

een bever burcht

Donderdag 2 augustus: De voorlaatste dag. Morgen vlieg ik terug naar België. Vandaag probeer ik terug in Riga te geraken, zodat ik morgen fijn kan uitslapen en me van niet teveel dingen iets moet aantrekken. Maar eerst bezoek ik nog een dorpje Cezis. Dit was in de eerste periode van de onafhankelijkheid een drukbezocht cultureel centrum. Bovendien bevindt zich hier de oudste brouwerij van Europa, sinds 1590 in bedrijf. Jammer genoeg was ze bij mijn bezoek niet open. Ik verken het stadje, wandel eens naar het kasteel en zo. Maar het boeit mij niet zo.
Na mijn blitzbezoek aan Cezis, terug de trein op, en in 1 ruk door naar Riga. Ik check terug in in mijn favoriete guesthouse. Deze keer krijg ik ook een kortingskaart van 10% op al het eten dat ik in het guesthouse verorber...

 Ik zeg tegen de vrouw die me het kaartje geeft:
-'that's beautiful, I already spent 2 nights here, and I ate 3 meals here in this guesthouse, and now you come off with this reduction card.... ;-)
-'they didn't gave you this card with your last visit?
-No, they didn't...
-When were you here?
-Last week, between friday and sunday...
-Ah, I know who was working here, I will punish her, as soon as I see her....

Nou, nou, dat was nu ook weer niet de bedoeling... Het dienstmeisje van vorige week heeft me altijd vriendelijk bediend. Om het goed te maken krijg ik van mevrouw een volledige privé slaapzaal. Wat mij betreft: alles vergeten en vergeven...
's avonds ga ik nog eens een laatste keer pinten pakken in Riga. Ik kom 2 Nederlands vrienden tegen. De Johan en Pierewiet van de lage landen. Het zijn toffe kerels. We gaan naar dezelfde plaats als waar ik met de Finnen geweest zijn, en we dansten en dronken nog lang en gelukkig...

Cesis

kasteel van Cesis

Vrijdag 3 augustus: Ik sta 's middags op. Ik voel de vorige avond nog. Ik maak nog een laatste wandeling door Riga en aanschouw een groep Koreaanse toeristen die zich serieus belachelijk maken met hun fototoestel. Ik neem afscheid van Letland, en beslis om ook nog eens Estland en Talinn te bezoeken. Maar deze keer niet meer alleen....

De tuc-tuc doet zijn intrede in Letland

Kho Lanta - Bangkok - Kairo - Brussel

Hallo,

Hier zijn we weer, en deze keer voor het laatst. Op zich is er niet veel te vermelden over mijn laatste week Thailand. Ik heb me bezig gehouden met de dingen waar ik goed in ben (pinten drinken op het strand, zeveren met lokalen en goed eten). Mijn neef Stijn -die de pinten ook niet schuwt- kwam ook nog naar Kho Lanta afgezakt, wat het er alleen maar plezanter maakt. Vermeldens waard is ook mijn guesthouse op Kho Lanta: the Sweedish Restaurant. Het personeel is er heel vriendelijk en het eten uitstekend. Ik at er dan ook 1 maal per dag. De kokkin zag me graag afkomen en na verloop van tijd begon ik allemaal extra gratis bijgerechten te krijgen. Als ik ze dan uitvoerig bedankte, en haar kookkunst bestoefte, kon ik er zeker van zijn dat ik de volgende dag weer een extra gratis vis op mijn bord kreeg. Ofwel had ze een boontje voor mij, dat kan ook heel goed zijn.... En zo kabbelde de laatse week naar een einde. Zonder echte grote avonturen en alles op het gemakske. En dan nam ik afscheid van de kokkin en haar assistente en vervolgens de bus op richting Bangkok.

De strandbar Deep Sea: goeie tijden en gratis inktvis

Daar was het nog altijd behoorlijk vochtig. Niet zo zeer in de lucht, maar vooral in de straten. Overal liggen zandzakjes klaar en zijn muurtjes gemetseld om wateroverlast te voorkomen. Verder ging het normale leven gewoon zijn gang in Bangkok. De volgende avond steeg mijn vlieger op richting Kairo. Ik wist niet wat denken. Dit was het dan... Met de zelfde gelatenheid als dat ik 9 maanden geleden hier aankwam, vertrok ik hier weer. Het is goed geweest...

ochtend gymnastiek in Bangkok

Een week later...
Ondertussen zit ik hier  in Zonhoven in mijne zetel. Het herfstzonnetje schijnt op mijn gezicht.
Ik denk dat ik Belgie al terug gewoon ben. Hier is precies ook niks veranderd. Ondertussen heb ik het merendeel van mijn familie en vrienden al gezien. Het valt me op dat ik dikwijls dezelfde vragen gesteld krijg. Een voorbeeldconversatie, met een antwoord op al uw vragen:

X:           Dag Steven, en jong hoe ist? Gij ziet er nog altijd just hetzelfde uit, precies niks veranderd...

Steven:   Goed, goed, (vriendelijk lachske)
X:           En blij dat ge terug zijt?
Steven:   Ik weet het eigenlijk niet....
X:           Als ge opnieuw kon kiezen, zou ge nog terug gaan?
Steven:   Direct!! En dan kwam ik nog niet meer terug.... ;-)
X:           En niet ziek geweest?
Steven:   Eigenlijk niet, behalve deze week. Ons ma heeft deze week mosselen gemaakt en ik ben er 4 dagen niet goed van geweest en ik ben 3 kg afgevallen... Ik denk dat het met de hygiene te maken heeft... ;-)
X:           Wat waren uw favoriete bestemmingen?
Steven:   Met stip op nummer 1; Myanmar, een magische bestemming, nog niet te fel bezoedeld door toeristen en het westers gedachtengoed. Op nummer 2; India, onwaarschijnlijk veelzijdig, zowel qua cultuur, natuur, godsdienst en eten. En om de top 3 te vervolledigen: Noord-Laos, zeker op de minder toeristische plaatsen. Heel relaxte mensen, mooie natuur en het bier Lao is het beste dat ik de afgelopen 9 maanden gedronken heb... ;-)
X:           En wat viel tegen?
Steven:   Vietnam, zonder twijfel. Pas op! Schoon allemaal, heel schoon, maar de mensen -zeker op de toeristische plekken- zijn dikwijls geldwolven. En eens op de toeristische route, dan is het moeilijk om er vanaf te geraken. Op niet-touristische plekken heb je wel fijne mensen, maar daar kunnen ze dan weer geen Engels.
X:           En hoeveel geld hebt ge daar opgedaan?
Steven:   Dat ik het niet weet, ik durf niet naar mijn bankrekening kijken :-) 
X:           En wat hebt ge het meest gemist in Belgie?
Steven:   ne goeie Duvel, een kaasschotel en de voetbal
X:           Ga dan maar ne stevige Duvel drinken!
Steven:   Goed idee, dat ga ik meteen doen, Schol!


Verder wil ik iedereen bedanken die mij de afgelopen maanden gevolgd heeft. Met meer dan 5000 blog-bezoekers (met welliswaar waarschijnlijk 3000 hits van mijn ma, maar kom...) kan ik spreken van een geslaagd project. Ook de vriendjes, vriendinnekes en de familie met hun mailtjes. En vooral mijn ouders, die mij altijd gesteund hebben. Ook nog een vermelding en een bedankje aan al de toffe mensen die ik afgelopen 9 maanden heb leren kennen, maar die kunnen waarschijnlijk geen Nederland lezen.

en nog ene van de Dalai Lama, om het af te leren...

Ten slotte wil ik voor de geinteresseerden nog mijn lees top-10 van afgelopen 9 maanden meedelen.

1: the kite runner - khaled hosseini
2: emergency sex and other desperatate measurements - Kenneth Cain, Heidi Postlewait, Andrew Thomson
3: A river of time - Jon Swain
4: Holy Cow - Sarah Macdonald
5: A fortune teller told me - Tiziano Terzani
6: the alchemist - Coelho
7: how to be good - Nick Hornby
8: high fidelity - Nick Hornby
9: welcome to hell - Colin Martin
10: de hemel van Hollywood - Leon de Winter

de groeten, en tot op mijn volgende avontuur!

Varanassi - Kolkatta - Bangkok - Phuket - Kho Phi Phi - Kho Lanta

Hallo,

Ik zat dus nog steeds in Varanassi. Ik vulde mijn dagen met tabla spelen, langs de Ganges wandelen en 's avonds een pint (of 2) drinken. Na 3 dagen besloot ik om met de tabla-lessen te stoppen. Om het instrument iets of wat onder controle te krijgen heb je al rap 3 weken nodig, en die tijd had ik niet. Bovendien wilde ik ook nog wat andere dingen bezichtigen, en met tabla lessen elke middag, was een daguitstap maken onmogelijk geworden. Maar het was sowieso een leuke kennismaking met het instrument.
Op een dag was ik weer langs de Ganges aan het wandelen. Een plaats waar je je ogen serieus de kost kunt geven. Badende mensen, koeien, marktjes, vrouwen in kleurrijke saries, hindoe tempels en niet te vergeten de 'ghat's' waar de gestorven hindoes verbrand worden. Het is precies een andere planeet. Zo was ik dus weer aan het wandelen langs de rivier, meer noordwaarts dan dat ik ooit al gewandeld was, en in de verte zag ik een opnieuw zo een brandplaats, de oudste van de stad. De omgeving straalde iets speciaals uit. Normaal is het verboden om foto's van deze brandplaatsen te trekken, maar ik was alleen, en nog zo een 100 meter van het spectakel verwijderd. Ik zou er toch niemand mee storen... Maar dat was een verkeerde inschatting... Een Indier had me gezien en kwam op me afgelopen. Het was de opzichter van de brandplaats. Hij vertelde me dat ik in grote problemen zat. Op het trekken van foto's van deze heilige plaats staan strenge straffen; grote geldboetes en zelfs gevangenis. Ik moest even slikken, maar bleef rustig. Ik stelde voor om mijn foto's te wissen en ik hield vol dat ik van niks wist. Ik moest van de man mee naar het politiecommisariaat, maar zo ver wilde ik het niet laten komen. Ik begon al te denken om mijn portefuille boven te halen en me uit deze situatie te kopen. Bovendien vertelde de man dat mijn daad heel slecht was voor mijn karma. De familie die ik gestoord had, zou me vervloeken en geesten van de pas overledenen zouden mij komen ambeteren. Dju, daar had ik ook al niet aan gedacht. Ik moest van de man mee naar een familie tijdens hun brandritueel, om een oplossing voor het probleem te vinden. Zij hadden duidelijk iets anders aan hun hoofd, ze stemden in dat ik een offer bracht aan de armen. Er zijn immers heel wat mensen die geen geld hebben voor het stookhout, dus met mijn geld wordt er hout gekocht voor de brandstapels. Ik volg de man naar een gebouw. Daar zit een oud vrouwtje in de hoek. Ik geef haar 500 roepies (ik had niks kleiner), of bijna 9 euro. Het vrouwtje bekijkt het biljet aandachtig van dicht bij. Ik denk niet dat ze ooit zo een groot bankbriefje gezien heeft. En dan valt hare frank en is ze heel blij. Ze bedankt me uitvoerig. Ik moet me knielen en ze zegent me. Het blijft een vreemde gedachte, ik heb een oud vrouwtje financieel gesteund zodat ze later goed kan branden. Hopelijk fikt mijn hout goed...

shoppende Indische vrouwen

een Sadhu in het oranje

ganges taferelen

 

de foto die mij 50 kg hout kostte

Op een andere dag ben ik Hindoe tempels gaan bezoeken. Die had ik tot nu toe nog niet echt bezocht. Hindoeisme is een interessante godsdienst. Met de leuze: 'alles mag en alles kan'. Je hebt ontelbare goden die je kan vereren. De voornaamste 3 zijn Brahma, Vishnu en Shiva. Hoe je ze vereert kan je ook zelf kiezen. Bidden, offeren, op bedevaart gaan, je kiest maar... Wanneer je bijvoorbeeld wat financieele problemen hebt, dan kan je beginnen met het verheerlijken van de god Lakhsmi, of wanneer je vrouw niet zwanger geraakt, dan is de godin Parvati een goede optie. Zo heb je duizenden goden waar je uit kan kiezen. Of dan heb je nog de Sadhoes. Dit zijn hindoestische asceten, die hun leven wijden aan spirituele bevrijding. Wanneer die mannen in Belgie zouden rondlopen werden ze in een instelling gestoken. Sommigen lopen naakt rond, of hebben hun lichaam met assen ingevreven. Ze hebben dikwijls een lange baard en lange haren en leven in ahrams, waar ze mediteren of de ganse dag cannabis roken.

Een andere dag ben ik naar Sarnath getrokken. Sarnath staat bekend als de eerste plaats waar de Boeddha gepredikt heeft. Een grote ruine van een stupa markeert de plek. Verder heb ik ook een Jainistische tempel bezocht. Het Jainisme is de voorloper van het Boedhisme. Het is 1 van de kleinere wereldreligies met ongeveer 9 miljoen aanhangers. En die mannen zijn pas echt straf. Je hebt zo een 2500 devote volgelingen, de goeroes, en zo'n 5000 nonnen. De goeroes slapen op stro, wassen zich nooit, hebben lange baarden en haren en zijn seksueel niet actief. Ze hebben geen bezittingen en lopen altijd naakt rond. De moslims vinden dat niet zo tof dat ze naakt rondlopen. Daarom hebben ze bodyguards nodig... Ge moet er iets voor over hebben...

een Sadhoe

manueel grasmaaien is blijkbaar een vrouwenjob

Sarnath met zijn Boedhistische ruines (stoepa links) en rechts een gele Jainistische tempel

de Shiva-tempel in Varanassi

kom ik daar toevallig een bediende van mijn guesthouse tegen

Vanuit Varanassi heb ik de nachttrein richting Kolkatta genomen en van daaruit rechtstreeks naar de luchthaven. Enkele uren later landde ik in Bangkok. Vanuit het raampje van de vlieger kon ik duidelijk zien dat half Thailand blank staat. Niet te overzien, een grote ramp.
In Bangkok viel het allemaal nog behoorlijk mee. En ik sliep op het 2de verdiep, dus dat zat wel snor. Ik ben eens naar de rivier gewandeld. Die stond serieus hoog (of wat had je gedacht) en de zandzakjes lagen al klaar. Tot zover Bangkok, voor mijn laatste 3 weken van mijn reis wou ik rust, goed eten, en paradijslijke eilanden. Dus Steven richting Zuid-Thailand. Eerst nog een tussenstop gemaakt in Phuket, waar ik mijn neef Stijn ontmoette. Phuket is heel toeristisch, behoorlijk prijzig. Maar ik heb me er goed geamuseerd. Goed wat pinten gedronken, en ik heb Krc Genk zich voor heel Thailand zien belachelijk maken tegen Chelsea. We waren naar een grote hal gegaan waar overal kleine bars bij elkaar gegroepeerd zijn. Ook overal palen en paaldanseressen. Maar ik was meer gefocust op de voetbal, die daar op 50 schermen vertoond werd. Na 15 minuten was het al drie nul voor Chelsea. Nu was ik al wat meer geinteresseerd in wat er allemaal rond mij afspeelde. Tjonge jonge.... Maar goed, ik ben in totaal 4 dagen in Phuket gebleven en dan met de boot richting Kho Phi Phi. Kho Phi Phi is bekend van de film 'the beach' met Leonardo Di Caprio. Allemaal heel schoon, maar veel te toeristisch. Overal zatte Engelsen en Australiers die biertorens van 5 liter zitten te drinken. En veel te druk, dus ik naar de andere kant van het eiland. Daar heb je nog van die kleine bungalows op het strand, enkel elekriciteit 's nachts en verlaten droomstranden en oerwoud. Het was daar fijn vertoeven. Boekje lezen, snorkelen,  het heet krijgen, gaan zwemmen... en terug van voor af aan. Na 3 dagen Kho Phi Phi had ik het wel gezien en nam ik de boot richting Crabi. Crabi is crap. Ik hield niet van die plaats en dus de volgende dag vertrokken naar Kho Lanta. Opnieuw een eiland maar minder bekend. Kho Lanta bevalt me super. Ik zit hier nu al een week. Het is goedkoper, minder toeristisch, en heel relaxed. Je hebt ook een nationaal park op het eiland en prachtige witte stranden. Het is hier laagseizoen en je wordt hier als god behandeld in de strandbars, want er zijn haast geen klanten. Zo is er een strandbar waar ik elke avond inktvis van op de barbeque krijg. Gratis en voor niks. Elke avond wanneer het donker wordt gaan ze met de kano het water op om de netten van de vissers te plunderen. En iedere avond gratis eten. De beste inktvis die ik ooit gegeten heb. Ik ben ook eens een keertje mee het water opgegaan, maar we hebben maar 1 inktvis kunnen vangen.

de rivier in Bangkok staat op overlopen

Kho Phi Phi

Kho Lanta

voetballen op het strant

 

Over 10 dagen is het zover. Terug naar Belgie. Ik weet niet of ik blij moet zijn of niet...
Ik ga hier nog een week op Kho Lanta blijven en dan naar Bangkok.

Groeten

Steven